Życie każdego człowieka i funkcjonowanie każdej gospodarki zawsze rozgrywa się w dwóch podstawowych wymiarach – w czasie i w przestrzeni. Czas porządkuje sekwencję zdarzeń, pozwala mówić o dynamice, cyklach i trendach. Przestrzeń pozwala identyfikować to, gdzie zachodzą procesy, kumulują się zasoby i gdzie obserwujemy ich niedobór. Wydaje się więc oczywiste, że chcąc opisywać zjawiska gospodarcze warto brać pod uwagę oba te wymiary jednocześnie.

W debacie publicznej nadzór finansowy bywa czasem przedstawiany jako „hamulec” bądź bariera dla rozwoju rynku finansowego. Takie twierdzenie bazuje na niejako intuicyjnie uzasadnionym poglądzie, że regulacje często podnoszą koszty funkcjonowania podmiotów nadzorowanych, ich implementacja wymaga czasu i ogranicza skłonność do ryzyka. Jednak doświadczenia ostatnich dwóch dekad pokazują, że kluczowe pytanie nie powinno brzmieć „Czy regulować/nadzorować?”, lecz „Jak to robić?”. 

Obecnie w Unii Europejskiej jest obserwowana kontynuacja makrotrendu w zakresie uproszczeń regulacji, w tym dotyczących zrównoważonego rozwoju, w obliczu dążenia do wzrostu konkurencyjności unijnej gospodarki.