Udzielanie kredytów jest jednym z podstawowych celów działalności banków oraz źródeł ich przychodów. Żaden bank nie ma interesu w tym, aby bez biznesowego uzasadnienia ograniczać to źródło przychodu. Ponieważ jednak bank udzielając kredytu obciąża ryzykiem niespłacenia go środki mu powierzone (w tym oszczędności klientów), które obowiązany jest zwrócić, musi zadbać o zminimalizowanie tego ryzyka. Z tych względów na banku spoczywa prawny obowiązek uzależnienia przyznania kredytu od zdolności kredytowej, tj. zdolności kredytodawcy do spłaty kredytu wraz z odsetkami w terminach określonych w umowie z bankiem. Uzależnienie kredytu od zdolności kredytowej chroni też kredytobiorcę przed nadmiernym zadłużeniem i popadnięciem w problemy finansowe, mogące na długi czas ograniczyć jego możliwości konsumpcyjne czy – jak w przypadku przedsiębiorców – produkcyjne lub inwestycyjne.

Życie każdego człowieka i funkcjonowanie każdej gospodarki zawsze rozgrywa się w dwóch podstawowych wymiarach – w czasie i w przestrzeni. Czas porządkuje sekwencję zdarzeń, pozwala mówić o dynamice, cyklach i trendach. Przestrzeń pozwala identyfikować to, gdzie zachodzą procesy, kumulują się zasoby i gdzie obserwujemy ich niedobór. Wydaje się więc oczywiste, że chcąc opisywać zjawiska gospodarcze warto brać pod uwagę oba te wymiary jednocześnie.

W debacie publicznej nadzór finansowy bywa czasem przedstawiany jako „hamulec” bądź bariera dla rozwoju rynku finansowego. Takie twierdzenie bazuje na niejako intuicyjnie uzasadnionym poglądzie, że regulacje często podnoszą koszty funkcjonowania podmiotów nadzorowanych, ich implementacja wymaga czasu i ogranicza skłonność do ryzyka. Jednak doświadczenia ostatnich dwóch dekad pokazują, że kluczowe pytanie nie powinno brzmieć „Czy regulować/nadzorować?”, lecz „Jak to robić?”.