Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. (II KK 183/19) oddalił, jako oczywiście bezzasadną, skargę kasacyjną obrońcy skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. (X Ka 6/18) skazującego Marka F. działającego w imieniu spółki Socket Resources GmbH z/s w Szwajcarii za popełnienie czynu z art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (wykonywanie, bez zezwolenia KNF, czynności bankowych polegających na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób w postaci przyjmowania terminowych wkładów pieniężnych, w celu obciążania tych środków ryzykiem w inny sposób niż udzielanie kredytów lub pożyczek pieniężnych). 

Tym samym utrzymany został prawomocny wyrok skazujący wydany w niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy w Warszawie (X Ka 6/18), w uzasadnieniu do którego sąd odwoławczy potwierdził, że sąd I instancji  słusznie uznał, że Marek F. wyczerpał znamiona czynu zabronionego określonego w art. 171 ust. 1 Prawa bankowego, co stanowiło potwierdzenie stanowiska Urzędu KNF zawartego w treści zawiadomienia z dnia 15 lutego 2012 r. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 171 ust. 1 Prawa bankowego, przez osoby działające w imieniu Socket Resources GmbH z/s w Szwajcarii.

Stosowne informacje zostały zamieszczone na Liście ostrzeżeń publicznych Komisji Nadzoru Finansowego.