I. 6 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) oddalił skargę osoby fizycznej na decyzję KNF z 6 czerwca 2025 roku nakładającą na tę osobę karę pieniężną w wysokości 240 000 zł za nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego przez Ursus SA w upadłości z siedzibą w Warszawie (Ursus) – w okresie, w którym osoba fizyczna pełniła funkcję członka zarządu Ursus – w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2018 oraz raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2018, co stanowiło naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie¹.

WSA potwierdził utrwaloną linię orzeczniczą, co do rozumienia mechanizmu sankcji sprzężonej, w tym m.in. związania KNF ustaleniami wynikającymi z decyzji, na mocy której nałożona została kara na Ursus SA. Sąd potwierdził również utrwalony w orzecznictwie model odpowiedzialności zobiektywizowanej.

II. 18 marca 2026 roku WSA oddalił skargi dwóch byłych członków rady nadzorczej GetBack SA na decyzję KNF z 20 sierpnia 2021 roku nakładającą m.in. na te osoby kary pieniężne, każdą w wysokości 80 000 zł, za rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez GetBack SA w zakresie śródrocznych raportów okresowych za 2017 rok, co stanowiło naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

WSA potwierdził, że KNF działała prawidłowo, na podstawie art. 31za ust. 1 ustawy covidowej², oraz potwierdził swoje dotychczasowe orzecznictwo w zakresie tzw. sankcji sprzężonych.

III. 20 marca 2026 roku WSA oddalił skargę osoby fizycznej na decyzję KNF z 27 czerwca 2025 roku nakładającą na tę osobę karę pieniężną w wysokości 190 000 zł za nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego przez Ursus – w okresie, w którym osoba fizyczna pełniła funkcję członka zarządu Ursus – w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2018 oraz raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2018, co stanowiło naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

WSA nie przychylił się do stanowiska wyrażonego w skardze, że w sprawie naruszono zasadę podwójnego karania i wskazał, że obie kary – nałożona w tej sprawie oraz sprawie dotyczącej naruszenia przepisów rozporządzenia MAR³ przez Ursus – nie są tożsame pod względem przedmiotowym, dobra chronione przez te przepisy są odmienne, a art. 96 ustawy o ofercie nie określa szczególnej procedury, gdy w jednym czasie nastąpi naruszenie kilku norm prawnych w nim określonych. Sąd potwierdził także odpowiedzialność osoby fizycznej za naruszenia Ursus i zgodził się ze stanowiskiem KNF, że odpowiedzialność ta nie została w żaden sposób ograniczona. WSA stwierdził, że KNF prawidłowo rozpatrzyła przesłanki wymiaru kary, w tym przesłankę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot oraz strat poniesionych przez osoby trzecie.

IV. 17 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił skargę kasacyjną Capitea SA na decyzję KNF z 9 grudnia 2021 roku nakładającą na tę spółkę kary pieniężne w łącznej wysokości 953 000 zł za naruszenia art.17 rozporządzenia MAR. 

NSA podzielił w tej sprawie stanowisko KNF i uznał, że KNF trafnie ustaliła stan faktyczny i był on niesporny w sprawie. Sąd nie miał zastrzeżeń do kwestionowanych przez spółkę Capitea postanowień o rozszerzeniu postępowania administracyjnego ani do postanowień dowodowych. NSA potwierdził też prawidłowość wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia MAR oraz adekwatności wymierzonych sankcji.

V. 19 marca 2026 roku NSA oddalił skargę kasacyjną osoby fizycznej na decyzję KNF z 30 marca 2020 roku nakładającą na tę osobę karę pieniężną w wysokości 765 000 zł za brak zawiadomienia KNF i spółki publicznej Devoran SA o przekroczeniu progu 5% udziału w ogólnej liczbie głosów w tej spółce, co stanowiło naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie.

NSA podzielił w tej sprawie stanowisko KNF i uznał, że trafnie ustaliła stan faktyczny, co do istnienia stosunku pełnomocnictwa w czasie, w którym doszło do przekroczenia progu 5% ogólnej liczbie głosów w Devoran SA.

NSA potwierdził też, że przesłanki wymiaru kary zostały zastosowane prawidłowo, a tym samym uznał adekwatność wymierzonej kary.

______________________
¹ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych
² ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
³Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE